miércoles, 30 de marzo de 2016

Corazón de mimbre.

Quieto parao, no te arrimes
ya son demasiados abriles
para tu amanecer desbocao
mejor que me olvides.
Yo me quedo aquí a tender
mi pena al sol,
en la cuerda de tender
desolación.
Luego empezaré a coser
te quieros en un papel
y a barrer el querer
con los pelos de un pincel.
Y en cuanto acabó
de zurcir las heridas
de las noches mal dormidas
llegué yo.
Y le llené de flores el jergón
para los dos.
Sin espinas de colores
que se rieguen cuando llora y cuando no,
las sulfatamos con nuestro sudor.
Y me confesó,
cuando quieras arrancamos
que en la línea de la mano
lo leyó.
Que se acabó el que la quemara el sol,
pero se asustó:
Como te retumba el pecho.
Tranqui solo es mi maltrecho
corazón,
que se encabrita cuando oye tu voz,
el muy cabrón.
¿Qué coño le pasará
que ya no sale a volar?
Tal vez le mojó las plumas
el relente de la luna.
Le volvió loca el sonío
de las gotas de rocío
cuando empieza a clarear
y aún no se ha dormío.
Y me enamoró, (ya ves)
aunque era un hada alada
y yo seguía siendo nada,
no importó.
Éramos parte del mismo colchón,
hasta que juró:
Nos querremos más que nadie
pa que no corra ni el aire
entre tú y yo.
Sentí que me iba faltando el calor,
y digo yo:
¿Qué coño le pasará
que ya no sale a volar?
Tal vez le mojó las plumas
el relente de la luna.
Le volvió loca el sonío
de las gotas de rocío
cuando empieza a clarear
y aún no se ha dormío.
Y le hizo un trato al colchón,
con su espuma se forró el corazón.
Anoche era de piedra
y al alba era de mimbre,
que se dobla antes que partirse.
Amaneció,
la vi irse sonriendo con lo puesto
por la puerta del balcón.
El pelo al viento
diciéndome adiós
porque decidió
que ya estaba hasta las tetas
de poetas de bragueta y revolcón,
de trovadores de contenedor.
¿Qué coño le pasará
que ya no sale a volar?
Tal vez le mojó las plumas
el relente de la luna.
Le volvió loca el sonío
de las gotas de rocío
cuando empieza a clarear
y aún no se ha dormío.
Y le hizo un trato al colchón,
con su espuma se forró el corazón.
Anoche era de piedra
y al alba era de mimbre,
que se dobla antes que partirse.

Sopa de letras

Ya estoy preparado pal tejado mi gatita,
ay, dame dame criptonita.
Despega mi corazón de esta tirita y
dame un beso,
que no me cansa el exceso.
Que soy un preso de tu encanto,
estoy al tanto.
Pero vida me juzga por leyes,
por reglas,
yo nací sin leyes,
ni reglas,
ni mierdas...




Esto como resumen de un año sin publicar, porque ya no tenía tantos motivos para estar triste. Y sigo igual. Sigo igual pero al menos no es continuo. Gracias.

domingo, 10 de mayo de 2015

Fogar de Breogán.

Comezan as historias con homes encumados, rematan sempre todas con mulleres que os salvaron; da morte do intelecto, de insectos que os picaron, de turbias lendas vellas que non queren nen lembrar. E nós pouquiño a pouco, ímonos situando construíndo barricadas no país dos alalás; nós en corpo e alma, nós mercando calma, nós cousa por cousa sen podernos despistar. Nós aleitadoras, nós conquistadoras, brillantes activistas da vida cotiá. E nós que resistimos, a séculos de forza, e nós as matriarcas, do país dun tal Breogán.

miércoles, 15 de abril de 2015

Artistas que afirman haber vendido su alma al diablo.

-Como as de Fingal dis? Serás mais loado e lembrado que o propio Lugh. O teu rastro non terá fin na historia pois ti, pequeno príncipe, estás chamado a ser un dos grandes homes capaces de transformar o mundo. No entanto o camiño non ha ser fácil. Cómpren disciplina e sacrificios e, sobre todo, é preciso que me obedezas, que te fíes de min e sigas os meus consellos sen os cuestionar ata que esteas xa preparado para levares só as rendas de Britania polos camiños novos da historia futura. Non valen atallos, Artur. Se elixires o destino de gloria que che propoño, a túa vontade deberá dobregarse á miña ata que esteas formado. Só eu coñezo o pasado e albisco o futuro coa clareza suficiente para te guiar polo camiño certo, por mais que ás veces este semelle afastarse da ruta xa trazada. Non haberá para ti nin máis pai nin nai ca min. Non coñecerás outro mestre nin obecederás outra voz nin se perderán o teu siso e os teus sentidos perseguindo outros saberes que os que eu che proporcione, por moito que aqueloutros aparenten máis engaiolantes ou semellen de maior importancia. Dime, meu príncipe, estás disposto a te sacrificar para ver o teu nome tecido co fío de ouro no pano de Britania?
-Estou -dixo o neno cunha gravidade impropia dun cativo de tan pouca idade-. Non temo a dor nin os sacrificios. Eu, Artur Pendragón, acéptote a ti, Merlín, como único mestre e único guía. De hoxe en diante, os meus pés só han pousar onde ti me indicares que tripe, só tomarei os alimentos que ti autorizares e só atenderei as voces que ti me permitires. Pola grandeza de Britania e a inmortalidade da nosa estirpe asumo o reto de me conventer no adaíl que prognosticas. Acepto ser o gran rei que virá.

viernes, 10 de abril de 2015

Circe ou o pracer do azul.

-Oh, Circe, miña meiga -dixo Ulises entenrecido-, como non hei eu respectar a túa vontade se foi pola túa afouteza en defendela que namorei como nunca antes namorara. Ámote porque es libre, miña señora, e porque o teu amor nin me compromete nin te somete. Ámote porque sei que me has deixar marchar sen lerias, nin reproches nin súplicas, cando reúna eu o valor e a braveza necesarias para partir da túa beira. Ámote, miña señora, porque ao te me entregares sempre te reservas. Ámote porque, mesmo cando te amosas agarimosa e maina, te adiviño indómita e salvaxe. Ámote porque sen deixar de estar, vas e vés ao teu antollo. Ámote porque te achegas e te afastas nun xogo que mesmo levas á linguaxe, onde tan pronto me atúas como me falas desde a distancia e o respecto. Ámote, miña deusa, porque me vexo en ti coma nun espello. Mírote e recoñézome, mais non es máis miña que o esvaradío do reflexo na pulida superficie.

miércoles, 18 de febrero de 2015

Ojalá me quieras libre.

y sé que no habrá sedales cuando te hiera mi ausencia,
ojalá me quieras libre, ojalá me quieras,
yo te querré deshecho, te querré en la roca viva,
te querré en todos los versos
que no quieran tus pupilas,
yo te querré en la acequia, te querré en la cumbre fría,
te querré cuando el fantasma de tu voz venga a por mí.

viernes, 6 de febrero de 2015

Elianchito.

Rebeca, es una putada estar lejos de ti, te estoy echando de menos a cada hora, recordándome muchos buenos momentos que pasé contigo y malos también, aunque la verdad creo que de esos nunca hubo. El tiempo pasa volando y espero verte el año que viene pero cuando pienso que tengo que pasar un año o quizás más sin poder verte me desmorono, me pone triste saber que en algún tiempo no podré verte sonreír, no podré reír contigo, no podré abrazarte y no podré hacer muchas cosas que me gustaría hacer contigo.
La distancia es una putada, y si te digo la verdad no creí que me harías tanta falta, eres especial, contigo aprendí a ver la vida muy distinta a lo que es, a no dejarme llevar siempre por los problemas, a poder valorar a la gente que quiero.
Te quiero tanto Rebeca, quizás nunca llegue a querer tanto a alguien como te quiero a ti.
En fin, necesitaba decírtelo, te echo de menos.